Verwaaid en verregend

Verwaaid en verregend, zo ziet de tuin er momenteel uit. Hoge stengels hangen over de grond en het zijn eerder de regendruppels die glinsteren dan de pluimen van siergrassen. De grote zaadbol van Allium giganteum ‘Globemaster’ is gehalveerd en de lange stengels van Lavandula x int. ‘Grosso’ zijn erbij gaan liggen.

Met de grote hoeveelheden regen en wind van de afgelopen periode gaat alles onherroepelijk tegen de vlakte, … tenzij ze steun hebben gevonden bij hun buurplanten. Met het stutten of vastbinden van planten ben ik vaak wat laks, eigenlijk niet slim, want als je in het voorjaar al wat takken overal tussensteekt, groeit alles daarrond omhoog en is het snel aan het zicht onttrokken en hebben de planten een heel natuurlijk houvast. Terwijl als je achteraf nog iets probeert te redden wat over de grond dreigt te gaan, ziet het er meestal uit als een lullig bosje bloemen met een touwtje errond. Gelukkig staan er door de jaren heen al wat takken her en der verspreid die, mede dankzij mijn laksheid, nooit zijn opgeruimd.

Voor de rest is ieder op zichzelf aangewezen. En gelukkig voor sommigen (en ook voor mij) op wat stevige buurplanten. Zo heeft de Gaura lindheimeri zich neergevleid in een uitgebloeide stengel van de Lupine, een bloemaar van de munt klemt zich vast tussen de stengels van Sanguisorba en Echinacea pallida zoekt houvast bij Veronica longifolia, of is het juist andersom?

Sommige planten hebben een wat meer vooruitziende blik, althans daar verdenk ik ze toch van. De Duitse pijp (Aristolochia durior) lijkt mij ieder jaar een handje te helpen door zijn stengels naast de daarvoor voorziene draden ook rond de planten om hem heen te slaan. Heel fijn, want het vingerhoedskruid, had de regen en wind misschien nog wel heelhuids doorstaan, maar de meer dan 2 m hoge Chinese ruit (Thalictrum delavayi) zeker niet. Bijgevolg hangen de ijle bloemen nu nog vrolijk in de lucht te bengelen in plaats van op de grond.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3 thoughts on “Verwaaid en verregend

  1. Hoi,
    Wat een grappig stukje eigenlijk (misschien niet zo bedoeld). In de foto’s en in je schrijven lijken de planten een soort persoonlijkheid te krijgen. De sierui ziet er een beetje uit als een verstrooide geitenwollen sokkenfiguur die verrast is geraakt door een flinke regenbui en geen paraplu bij had. Andere planten lijken beter voorbereid zoals je schrijft. Leuk om over te fantaseren wat er onderling zich zoal in je tuin afspeelt tussen de verschillende persoonlijkheden zeg maar. Ivar had een pintoboon in een plastic bakje meegenomen van school en daar had hij zelf een vlaggetje bij gezet met daarop “plant nation”. Daar moet ik aan denken.

  2. Ja, zo zie ik dat ook wel, dat de planten een soort persoonlijkheid hebben. Ik denk vaak aan de Perovskia als die oude grijsaard en de Rozemarijn als die gemoedelijke zachtaardige reus of zoals Roger Bastin (van de kwekerij) het wel eens omschreef i.v.m. de Rozemarijn: …en als dan zo’n machtige struik toch door een andere vorst wordt verslagen, is de hele tuin in rouw… . Inderdaad: “Makes you wonder” wat er zich zo allemaal in de tuin afspeelt 🙂 onder die persoontjes.
    Die vlag van Ivar met “plant nation” is ook wel een goeie, haha. Dus met verschillende van die pintobonen kun je dan ouderwets “landje veroveren” gaan spelen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.